In de nieuwste uitgave van V-focus leest u over zeewier, over zogenoemde agrovoltaics en over een warmtecompostsysteem. Deze grondstoffen en hernieuwbare bronnen kennen we al heel erg lang: de zee, de zon en compostering. Hoe ervan te oogsten is iets van de laatste decennia. Composteren doen we al eeuwen, maar hoe vang je de warmte…
Op het onderzoeksbedrijf van de Faculteit Diergeneeskunde van de Universiteit Utrecht is een start-up opgericht die hiervan werk maakt. In een compostunit ter grootte van een zeecontainer kan een bizarre hoeveelheid warmte worden opgewekt. Waarschijnlijk zelfs genoeg om een melkveebedrijf met enkele honderden koeien van warm water te kunnen voorzien.
Het mooie van zeewier is dat je er niks aan hoeft te doen. Geen bemesting, geen licht, geen warmte, niets. Alleen oogsten en verwerken. Aantasting van ecosystemen is de grote zorg volgens onderzoeker Jim Driscoll van de Universiteit van Brits Colombia in Canada. De vraag is wel wie verantwoordelijk is voor ecosystemen in de diepere zee. Volgens Driscoll technisch gezien niemand. Er is dus kennis en techniek om een product te telen en te gebruiken, maar gebrek aan regelgeving om dit op een goede manier te doen en om te handhaven. Gebrek aan regelgeving is dus een sta-in-de-weg.
Dan agrovoltaics: zonneweides gecombineerd met vee of gewassen. Vaak zijn het draaiende panelen die zichzelf verticaal stellen of rechtopstaande panelen om ruimte voor grazen en teelt over te houden. De panelen blijken beschuttende effecten te hebben en gewassen te beschermen tegen onder meer droogte en wind – wat opbrengsten ten goede komt. Het probleem, schetst onderzoeker Joshua Paerce, tevens uit Canada, is wetgeving. In Ontario mag je niet zonder meer zonnepanelen op je land plaatsen. En dat terwijl agrovoltaics volgens Paerce de oplossing zijn voor het energievraagstuk dat het gebruik van kunstmatige intelligentie met zich meebrengt.Het mooie van het Utrechtse warmtecompostsysteem is dat regelgeving hier geen drempels opwerpt.
